ઉડાન પોતાની સાથે જ વાતું કરીને બોલતી હતી, “ઉડવા પહેલા જ મારા પાંખ કાપવામાં આવ્યા.
શું કામ ?
કારણ કે દીકરી છું હું,
તો !
હું કદી મારા સપનાઓ પુરા ન કરી શકું,
હું કદી ઘરની બહાર ન નીકળી શકું.
હું મારી પાંખો ન ફેલાવી શકું.
આકાશ સુધી પહોંચી ન શકું.
દરરોજ તે દિવસ યાદ આવે અને હું પોતાને પૂછું,
“ઓળી ઝોળી પીપળ પાન,
શું કામ પાડ્યું મારુ નામ “ઉડાન“?


















































