મીઠું મીઠું બોલતા શીખી ગયો..

રીતસરની કોઈ એ અફવાહ છે, આંખ એની રોઈ એ અફવાહ છે, એણે લીધા છે હવે તો રિસામણા, રાહ જોતાં જોઈ એ અફવાહ છે, એ વિચારીને ભરે છે ડગલાં બધા, સૂઝ એણે ખોઈ એ અફવાહ છે, આંખમાં બેશરમી તો દેખાય છે, આંસુથી એ ધોઈ એ અફવાહ છે, ને વિરહમાં જાગરણ આખી રાતનું, આંખ સુખમાં સોઈ એ અફવાહ છે. હિંમતસિંહ ઝાલા

શ્વાસે શ્વાસે બહાર આવી છે લવ યુ કહેવા સવાર આવી છે સ્હેજ સ્પર્શીને સુંઘી લેવી તી સ્હેજ મોડી તું યાર આવી છે ચૂમવા હોઠ પુષ્પગુચ્છોના જો ભ્રમરની કતાર આવી છે કયારનો એ જ હું વિચારુ છું તું કરીને વિચાર આવી છે ? તારા હોવાનો ભાર લાગે છે તું કશો લઇને ભાર આવી છે ? ચંદ્રેશ મકવાણા

હવે તો તું જ કહે કે શું લઉં હું આ નદીમાંથી? તરસને કોઈ પણ કાઢી શક્યું છે માછલીમાંથી? ગયા’તા જે, થયાં વર્ષો છતાં પાછા નથી આવ્યા, ક્ષણો બેત્રણ ઉછીની લાવવા આખી સદીમાંથી. અમારી જિંદગીમાં આવશે વૈભવ ખરેખર, જો, અમે પામી શકીશું કંઈ તમારી સાદગીમાંથી. નથી મેં હાથ ઈશ્વરથી મિલાવ્યો આ જ કારણથી, ઉતારી ના શક્યો એ પણ સુદર્શન, આંગળીમાંથી. અમારા અંગનું આ સૈન્ય આજે શાંત શાને છે? થયો લાગે છે રાજા ગુમ અમારી છાવણીમાંથી. ભાવિન ગોપાણી

છુટા પડ્યાના વર્ષોના વાણા વાઇ ગયા કેમ મને યાદ નથી કરતા? ફૂલો પણ ખીલીને મુરજાઇ ગયા કેમ મને યાદ નથી કરતાં? રાહ તમારી જોઈ જોઈને દુનિયા પણ ઘેલો સમજી બેઠી, જો, બદનામ થયા ને ચર્ચાઇ ગયા કેમ મને યાદ નથી કરતા? મોસમ આવે ને જાય, ફરી આવેને જાય સતત ચાલે છે આવું, પંખીઓ ગીત મધુરા ગાઇ ગયા કેમ મને યાદ નથી કરતા? કરવા રોજ તમારું સ્વાગત, બેઠા રાત અને દિવસ પુષ્પો થઇ, યાર, અમેં તો આખેઆખા પથરાઇ ગયા કેમ મને યાદ નથી કરતા? આ હૈયામાં હેત અને આંખોમાં આશ ભરીને આવ્યા છીએ, નામ તમારું સુણી હરખાઇ ગયા કેમ મને યાદ...

"તમારા જ રહીશું તમારા થયા બાદ” જતા ક્યાં રહ્યા છે એ આવું કહ્યા બાદ? એ સૌ વાહવાહીને શું ધોઈ પીવી? જે કરવાના છે સૌ અમારા ગયા બાદ! સવારે મેં છાપાંમાં ફોટાઓ જોયા, અમારી ઉપર દાખવેલી દયા બાદ! ઘટ્યા એવા એવા તો કિસ્સા જીવનમાં, કયા સાચવીએ, કરીએ કયા બાદ? થયું, ભૂલ જોશે તો વાતો તો કરશે; લખ્યું શહેરનું નામ મેં ‘એમયાબાદ’! ~ અનિલ ચાવડા

વર્જિત દૃશ્ય કોક દિવસ પી જવાય છે, ને એટલે જ આંખથી સૂજી જવાય છે. ફળદ્રુપ એવું સ્મિત કંઈ આપી રહ્યા છે એ, બંજર છું સાવ તે છતાં ઊગી જવાય છે. ‘ભૂતકાળનું આ દ્વાર કદી ખોલવું નહીં’, હરવાર સાલી વાત આ ભૂલી જવાય છે! ફૂલો સમો હતો હું તો ચિંતા ન’તી કશી, પથ્થર થયો છું ત્યારથી તૂટી જવાય છે. પથ્થરની જેમ પ્રશ્ન કાં ફેંક્યા કરે છે તું? ભીતરના એક પંખીથી ઊડી જવાય છે! ~ અનિલ ચાવડા

તમારા વગર એ કુંવારી જ રહેશે, તમારી કબર તો તમારી જ રહેશે. તમે ઘર કે શેરી બદલશો પરતું, ભીંતોની વફા એકધારી જ રહેશે. આ બારીથી થઈ ના શકાશે બગીચો, એ છેવટ સુધી માત્ર બારી જ રહેશે. ન ફળદ્રુપ થઈ કોઈની પણ હથેળી, કે ખારી જમીનો તો ખારી જ રહેશે. પગેરું હયાતીનું જોયું છે કોણે? કે એ તો ફરારી ફરારી જ રહેશે. આ હું, આ પથારી ને આ પાસાંબાજી, છે જૂનાં જુગારી, જુગારી જ રહેશે. Ramesh Parekh ~ છ અક્ષરનું નામ

જિંદગીતો એક સુંદર સાજ છે હાસ્યએ તો જિંદગીનો રાગ છે. આજ આવી વિપદા તો શું થયું? આવનારી કાલ પણ સોગાત છે મોહ માયા જિંદગીની આશ છે, જીવને તો ખૂબ એની પ્યાસ છે. સાર તો ગીતા તણો સુંદર ઘણો, આ સાર તો ઈશ'નો ઉપહાર છે. મોતતો આ તનનું એ તો સત્ય છે પણ અમરતા એ આત્માનો તાજ છે. જાગૃતિ કૈલા, 'ઊર્જા'

તેં 'રિટર્ન ગિફ્ટ'માં ખુશી આપી, વિરાટ! 'ફેન્સ'ની શું કાળજી રાખી, વિરાટ! વય હજી તારી પૂરી પાંત્રીસ થઈ, ત્યાં, સદી ઓગણ પચાસ આવી, વિરાટ! કોઈ પણ પીચનેય માને ક્યાં ખરાબ! પણ, બધીને તું ગણે સારી, વિરાટ! હોય પાકિસ્તાન, ઓસ્ટ્રેલિયા કે તોપ! તારે મન તો, સૌ 'મૂળા-ભાજી', વિરાટ! 'સો સદી-વીર'ને ખભે ઉંચક્યા 'તા કાલ! કીર્તિ એવી જ, આજ તેં આંબી, વિરાટ! તોય, તું બોલ્યો: "નથી એના સમાન", આવું કહી, તેં શાખ બેવડાવી, વિરાટ! ડાન્સની તક આપી 'ધીરજ'ને અનેક, તું બન્યો એ સૌમાં સહભાગી, વિરાટ! ✍️ ડૉ. ધીરજ એસ. બલદાણિયા

ઝાંઝવાના જળ પીધાંની વાત છે, ને વચન ખોટા દીધાની વાત છે, લો બધા માની લઉં અપરાધ હું, આંગળીને ક્યાં ચિંધ્યાની વાત છે? પાંપણો પર ભાર પણ વર્તાય છે, દુખતું હો એ કિદ્યાની વાત છે, છે સતત ધારા અશ્રુની આંખમાં, હા હ્રદયને કંઈ વિંધ્યાની વાત છે, ના પહોચાયું કદી દિલમાં જરા, માર્ગ અવળો આ લીધાની વાત છે હિંમતસિંહ ઝાલા