બસ પતી ગયું રાવજી ભાઈ નો ગુસ્સો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો. વિકાસના કુમળા ગાલ પર થપ્પડોનો વરસાદ વરસાવીયો પગાર બાબતે. સુરેશભાઈએ ક્યારેય છોકરાઓ પ્રત્યે પોતાની ફરજ પૂરી કરી ન હતી. તેમનામાં સમજણ પણ અભાવ હતો. બસ જે તે દિવસ પૂરતા રોટલા નીકળી ગયા એટલે બહુ થયું. વિકાસ ની ઉમર હવે 29 એ પહોંચી ગયી હતી. પોતાની મહેનતથી તેણે એક બાઈક વસાવી અને પોતાના કામને જ પ્રથમ મહત્વ આપ્યું. વિકાસ કોઈની સાથે વધારે વાતચીત ન કરતો કે ના હસતો બસ પોતાના કામમાં જ રહેતો. તે દરમ્યાન વિકાસના જીવનમાં પ્રાચી આવી, જે એની કલિગ પણ વિકાસના સ્વભાવથી સંપૂર્ણ વિપરીત સ્વભાવની હતી. તે ખૂબ મસ્તીખોર, હસમુખી અને બોલકા સ્વભાવની હતી. વિકાસની તેની સાથે મિત્રતા થઈ અને આ મિત્રતા ધીમે ધીમે પ્રેમમાં પરિણમી અને બંને ઘરની સંમતિથી તેઓના લગ્ન નક્કી થયા. પ્રાચી વિકાસના જીવનમાં આવીને બધી મુશ્કેલી સમજી અને પૂરતો સાથ આપ્યો અને તેને આર્થિક પગભર થવા ઉત્સાહિત કર્યો. એના દરેક સમયમાં સાથ આપ્યો. વળી પ્રાચીના પપ્પા, જે પ્રથમ વર્ગ રિટાયર્ડ કર્મચારી પણ હતા, તેમણે પણ સુરેશ ભાઈ (વિકાસના પપ્પા)ના એક જમીનના કેસ માં ઘણો સપોર્ટ કર્યો, તનતોડ મેહનત કરીને સુરેશભાઈના તરફેણમાં કેસ લાવી મૂક્યો. એમને વેવાઈભાવ થઈ પૂરતો સહકાર આપ્યો. પ્રાચીના સપોર્ટ થી વિકાસે એક મોબાઈલની શોપ ખોલી .
પણ આખરે સવાલ ત્યાંને ત્યાં આવી ને ઉભો રહ્યો લગ્નના ખર્ચનો..!!
વિકાસ: પપ્પા લગ્ન નો ખર્ચો કઈ રીતે કરીશું ?
સુરેશભાઈ: મારી પાસે તો કોઈ સગવડ નથી.
રવજીભાઈ: મારી સામે તો કોઈએ જોવું જ નહીં.
વિકાસ: તો પછી મારા લગ્નનું શુ? પપ્પા, તમારી કોઈ જવાબદારી જ નહીં? બધું મારે જાતે જ કરવાનું ? આવા તો તમે કેવા પિતા છો ? તમે તમારી દરેક જવાબદારીમાંથી છટકી જાવ છો ?
સુરેશભાઈ: જો વિકાસ તારે લગ્ન કરવા હોય તો કર. મારી પાસે પૈસા નથી. એવું હોય તો આર્યસમાજમાં કરી લો.
વિકાસ- પપ્પા, મારે પણ થોડો ઉમંગ હોય કે ના હોય ? ના બાળપણ માણ્યું , ના ભણતર સરખું મળ્યું, ના કપડાં સારા મળ્યા. બધું જાતે કર્યું તો તમારું કામ શુ ? તમારી જવાબદારી શુ? માત્ર મને પેદા કર્યો એ તમારી જવાબદારી???
તમામ પ્રકારના તર્ક પછી પણ છેવટે વિકાસની દલીલ માત્ર દલીલ બનીને રહી ગઈ. સગાઈ અને લગ્નપ્રસંગ માટે વિકાસે બહારથી લોન લેવી પડી, જેમાં તેની મંગેતર પ્રાચીએ સહકાર આપ્યો.
વિકાસનું લગ્ન જીવન સુખે થી ચાલતું હતું. મનગમતા પાત્ર ને જો પામ્યો હતો. કદાચ આટલા વર્ષોમાં પહેલી વાર તે આટલો ખુશ જોવા મળ્યો હતો. વિકાસ અને પ્રાચી બંનેએ ભેગા મળીને પોતાનો ધંધો સાંભળી લીધો હતો. બંનેના સુખી લગ્નજીવનના પરિણામે પ્રાચીને સારા દિવસો જવા લાગ્યા હતા. પણ નસીબનું પાંદડું હંમેશા આડું જ રહેતું. રવજીભાઈ અને તેમની પત્ની વચ્ચે અણબનાવ બન્યો અને કાકી બંને બાળકોને મૂકીને ઘર છોડીને ચાલ્યા ગયા. કાકીને મનાવવાનાં ઘણા પ્રયત્નો કર્યા પણ માન્યા નહીં. બીજી બાજુ મોબાઈલની શોપ વિકાસના ઘરથી ઘણી દૂર હતી. પ્રાચી ગર્ભવતી હતી તેથી ડોક્ટરની સલાહ મુજ્બ વાહન પર તેણે ઓછું આવન જાવન ક્રરવાનું હતું. તેથી વિકાસે નક્કી કર્યું કે મોબાઈલની દુકાનની આજુબાજુ માં ભાડે ઘર લઈએ તો પ્રાચીને અનુકૂળ પણ રહે અને દુકાન પણ સચવાઈ જાય.
વિકાસ: પપ્પા પ્રાચીને સારા દિવસો જાય છે તો હું વિચારું છું કે દુકાનની આજુબાજુ મકાન ભાડે રાખી લઉ તો મારે બંને સચવાઈ જાય કેમ કે પ્રાચીથી બહુ વાહન નહીં ચલાવી શકાય. વિકાસને એવું હતું કે પપ્પા-મમ્મી હા પાડી દેશે પરંતુ એવું ના થયું
સુરેશભાઈ: જો રાવજીને બે બાળકો છે અત્યારે કાકી પણ નથી તો બાળકોનું ધ્યાન કોણ રાખશે? લેવા હોય તો એમને પણ સાથે લઈ લે.
વિકાસ: પણ પપ્પા એ કઈ રીતે શક્ય છે? હું કાકાનો અને એમના છોકરાનો ખર્ચો નહીં ઉ પાડી શકું. એ એમનું જાતે એટલું તો કરી શકે ને ?
ફરીએક વાર વિકાસની તમામ દલીલોને અવગણતા સુરેશભાઈએ વિકાસને ઘર છોડીને અલગ થઈ જવા કહ્યું. એક તરફ વિકાસ પોતાના પિતાને દાદા બનીને પૌત્રને રમાડતા જોવા માંગતો તો બીજી તરફ સુરેશભાઈ પોતાના ભાઈનું અહેસાન ઊતારવાના વિચારોથી જકડાયેલા હતા.
પ્રાચી: પપ્પા વિકાસની વાત સાચી છે. તમારી પણ ફરજ આવે ને !!! તમારા છોકરા માટે તો ક્યારેક વિચારો ! ક્યારેક એને તો સાથ આપો. ક્યાં સુધી ભાઈનો પક્ષ લેશો ?
સુરેશભાઈ: પ્રાચી દીકરા ,તને નથી ખબર તો ના બોલીશ. મને જ્યારે જરૂર હતી ત્યારે મને સાથ આપ્યો છે. મારા બંને છોકરાને રાખ્યા છે.
પ્રાચી : પણ પપ્પા કેવી રીતે રાખ્યા છે એ તો તમને પણ ખબર છે. વિકાસ એ જ મજૂરી મહેનત કરી છે ત્યારે એ આટલો આગળ આવ્યો છે આટલું ભણતર પૂરું કર્યું છે.
રવજીભાઈ: પ્રાચી પરનાતની છોકરી થઈને વધારે ના બોલીશ. ઘરની વહુએ મર્યાદામાં રહેવું જોઈએ. જીભ ને કાબૂમાં રાખ.
વિકાસ: કાકા, તમે તમારી મર્યાદામાં રહીને બોલો. પરનાતની વહુ છે પણ ખાનદાની છે. તમે દીવો લઈને આપણી નાતમાં શોધવા ગયા હોત ને તો પણ ના મળત અને પ્રાચી ખોટું શું બોલી છે? મારે હમેશા મારા માતા પિતાથી અળગા જ રહેવાનું? મારા પ્રત્યે એમની કોઈ ફરજ જ નથી? હું પણ વરસોથી માતાપિતાના પ્રેમ માટે તડપી રહ્યો છું.
આટલુ બોલતા વિકાસની આંખમાં આંસુ સરી પડ્યા. છેવટે વિકાસને નમતું જોખવું પડ્યું અને માતાપિતાથી અલગ રહેવા જતો રહ્યો. મમ્મી મંજુલાબેનને તો દીકરા અને વહુ સાથે જવું હતું પણ પતિ સુરેશભાઈના અહંકાર અને જીદ સામે તેમને ચૂપ થઈ જવું પડ્યું.
વિકાસ પ્રાચીને લઈને પોતાની અલગ દુનિયા વસાવી.
પણ આખરે વિકાસ તેના પિતાને એક જ સવાલ પૂછવા માંગે છે કે “શું વિકાસ એના પિતા ના પ્રેમ માટે હકદાર ન હતો ?” “શું વિકાસનું આવનારું બાળક માટે સુરેશભાઈને જરા પણ લાગણી ન હતી ?” આજ સુધી એમની વહુને ક્યારેય નથી પૂછ્યું કે તારી તબિયત કેવી છે કે કયો મહિનો જાય છે? જ્યારે પૈસાની જરૂર પડે ત્યારે દીકરાને ખંખેરીને જતા રહે છે બાકી આમ તો ગર્ભવતી વહુની ખબર પણ નથી પૂછતાં અને તો પણ નામ તો સાસરી પક્ષનું આવે છે કે દીકરો વહુનો થઈ ગયો !! શું આ વાત વ્યાજબી છે ! શું હવે સુરેશભાઈની પૌત્રની પણ જવાબદારી નથી !!??
