નેહા ટીવી જોઈ રહી હતી. પણ તેનું મન ક્યાંક બીજે જ હતું. છેલ્લા કેટલા સમયમાં નેહાને ઘણી બધી મુશ્કેલીઓ આવી. જિંદગીમાં કઈ સરખી રીતે નહોતું જઈ રહ્યું. તે હિંમત હારી રહી હતી. તેના જીવનમાં પ્રકાશની બદલે ચારે બાજુ અંધકાર જ હતું.
ત્યાં જ તેને એક અનોખો પત્ર આવ્યો. તેને તે ચિઠ્ઠી વાંચી. તેમાં લખ્યું હતું, “નેહા! મને ખબર છે તું અત્યારનાં પરસેવો પાડીને ઘણી મહેનત કરતી હોઈશ. પર્વત જેવી મુશ્કેલીઓ તારી સામે ઉભી હશે પણ તારે હારવાનું નથી. તને તો યાદ જ હશે તે કરોળિયો પણ કેટલી વાર હારે છે પણ તેટલી જ વાર પાછો ચડે છે. કીડી પણ કેટલી નાની છે પણ તેને પોતાની ભૂખને પૂરી કરવા માટે મહેનત તો કરવી જ પડે છે. તું કદી હારીશ નહિ એવી હું આશા રાખું છું. જ્યારે જીવનમાં દુઃખના વાદળાં આવે ત્યારે આત્મવિશ્વાસની છત્રી ખોલી નાખજે અને આગળ વધજે. જયારે કોઈ તારી સાથે નહિ હોય ત્યારે પણ તારો પડછાયો તો તારી સાથે જ હશે. તે યાદ રાખજે. સમાજમાં બધા પોપટ જેવા છે. મીઠું બોલીને કામ કઢાવી લે. પણ તું કદી મૂર્ખ ન બનતી. ખબર છે કે મારા અક્ષર તેટલા સારા નથી પણ તું મારી ભાવનાઓ સમજી શકીશ. તેવી મને આશા છે.
લિ.
ભૂતકાળની નેહા.
નેહા વાંચીને ચશ્માં કાઢે છે અને તેને યાદ આવે છે કે 10 વર્ષ પહેલાં મેં જ ભવિષ્યની નેહાને પત્ર લખ્યો હતો અને ટપાલીને કહ્યું હતું કે આ જ સરનામા પર મને 10 વર્ષ પછી પત્ર મોકલજે. કદાચ મને ત્યારે ખબર હતી કે મને આની જરૂર પડશે.
