ક્યારેક ચાર દીવાલો વચ્ચે મારી ચીસો કોઈ કાયરના બે હાથથી દબાઈ હશે,
ક્યાંક મારા અંતરના આસું કોઈ દયનીય મજબૂરીથી છુપાયા હશે,
ક્યાંક મને પૈસાથી તોલાઈ હશે, તો ક્યાંક મને અપમાનિત કરાઈ હશે,
ક્યારેક મને બોલતી અટકાઈ દેવાઈ હશે, તો ક્યાંક મારા સ્ત્રીત્વ ઉપર લાંછન લગાયા હશે,
ક્યાંક મારી પરિસ્થિતિ ને પણ અવગણાઈ હશે, તો ક્યાંક મારા સમયને પણ થભાઇ દેવાયો હશે,
તો પણ કાયર હું સમર્પણ સ્વીકારીને તારી સાથે છું,
મારા આસું લૂંછીને તારી સામે હસતી રહુ છું,
અપમાન ભૂલીને મારું જ છે તે રીતે જીવું છું,
ઘણું બોલી શકું છું છતાં મૌન રહીને તને જીતાડુ છું,
સમય મારો હોય છતાં તારા સમય સાથે ચાલુ છું,
અને જયારે સહનશકતીની હદ આવી જાય ત્યારે કુદરતને ખોળે જાવ છું,
છતાં મૃત્યુ પછી દુનિયા કહે છે હાય કેવી હશે તે?
હે કુદરત શું તારી કારીગરી! કે તે આવા દુષ્ટ લોકોને માનવદેહ આપ્યો.
સુચિતા ભટ્ટ
