(૫ વર્ષો પછી..)
“યાર પાર્થ, કંપનીમાં નવા કારીગરોની ખૂબ જરૂર છે અને આપણે સ્ટાફ પણ ઘટે છે તો બધે છાપામાં અને બીજી જગ્યાઓ ઉપર તું જાહેરાત આપી દેજે ને.”
“હા પર્વ, બસ જો હું એ જ વિચારતો હતો કે કામ બહુ ઝાઝું છે પણ એની સામે હાથ બહુ ઓછા પડે છે. હું આજે જ જાહેરાત બહાર પાડી દઉં અને ૧૦ દિવસ પછી આપણે ઇન્ટરવ્યૂ પણ ગોઠવી દઈએ.”
“ઓકે, એ બધું અરેંજમેંટ તું કરી નાખજે. હું ક્લાયન્ટના બાકી રહેલા બધા ચેક જોઈ લઉં છું.”
૧૦ દિવસ પછી..
“કેટલાં રીઝ્યુમ આવ્યા છે ?” પર્વ એ પાર્થને પૂછ્યું.
“પર્વ, કુલ ૧૫ રિઝ્યુમ આવ્યા છે અને જેમાંથી આપણે ૫ વ્યક્તિને ઓફિસના સ્ટાફ માટે પસંદ કરવાના છે.
“ઓકે વાંધો નહિ, હું થોડું કામ પતાવીને આવું ત્યાં સુધીમાં તું બધું સેટ કરી રાખ એટલે ઇન્ટરવ્યુનો સમય પણ થઈ જાય.”
પાંચ છ વ્યક્તિઓના ઇન્ટરવ્યુ પત્યા બાદ..
“નેક્સ્ટ..” કેબીનની બહાર બેઠેલી સ્ત્રી પછીના ઉમેદવારને ઇન્ટરવ્યુ માટે બોલાવે છે.
“કમ ઇન સર..” એક સુંદર યુવતી ઓફિસમાં પ્રવેશ કરવા માટે પર્વને પૂછે છે.
પર્વને આ અવાજ કંઇક ઓળખીતો લાગે છે અને તે તેનું મોં ફાઈલમાંથી ઊંચું કરે છે.
સામે ઉભેલી યુવતીને જોતા જ પર્વ ખુદનું અસ્તિત્વ ભૂલી જાય છે. જાણે કે, આટલા વર્ષોનો જે ભાર હૃદય ઉપર બેઠેલો છે એ આજે સામે ઉભેલી સ્ત્રીને જોઈને એક ઝટકામાં જ ઉતરી ગયો હોય એવું લાગે છે. પર્વ નિઃશબ્દ બની જાય છે. બાજુમાં બેઠેલ પાર્થ પણ કંઈ બોલી શકતો નથી. પાર્થ અને પર્વ બંને એ સ્ત્રીને જોઈને પોતાની આસપાસની દુનિયા ભૂલી જાય છે.
“સર કમ ઈન ?” કેબિનના દરવાજે ઉભેલી સ્ત્રીએ ફરી એકવાર પૂછ્યું..
પાર્થે અંદર આવવા પોતાની ડોકી હલાવી અને કહ્યું, “જી… અહીંયા બેસો.”
પર્વ પોતાની નજરને એ સ્ત્રી પરથી એક ક્ષણ પૂરતી પણ આઘી ખસેડી શકતો ના હતો.
ટેબલની બીજી બાજુ ખુરશી ઉપર બેઠેલી સ્ત્રીએ પોતાની ફાઈલ પર્વ તરફ કરતા કહ્યું, “સર, આ મારી ફાઈલ છે.”
પાર્થે જે તે પ્રશ્નો પૂછી લીધા અને બાદમાં એ સ્ત્રીને નોકરી માટેના જવાબની રાહ જોવા કહ્યું. એ સ્ત્રી કેબિનમાંથી ચાલી તો જાય છે પણ પર્વ અને પાર્થની નજર સામેથી ખસી શકતી નથી.
“પાર્થ, આ તો શ્રીયા…” આટલું બોલીને પર્વનો અવાજ ગળે જ અટકી જાય છે.
પાર્થ પર્વ સામે ફરીને બોલે છે, “હા.. પર્વ એ શ્રીયા જ હતી. પણ મને એ નથી સમજાતું કે આટલા વર્ષો પછી અચાનક એ કેમ પ્રગટ થઈ ગઈ ! આટલા બધા વર્ષો વીત્યા પણ એ આપણને કોઈ પણ જગ્યાએ ના મળી કે કોઈ વખત વાત પણ ના થઈ અને આજે તે આપણી કંપનીમાં નોકરી લેવા માગે છે.”
“પાર્થ, એક વાત મગજમાં બેસાડી લે. આ શ્રીયાને આપણે નોકરી માટે સિલેક્ટ નથી કરવાની એને મે ખૂબ પ્રેમ કરેલો પણ એણે પણ બધાની જેમ મને પરાયો કરી દીધો.”
“અરે પર્વ, તું થોડુક સમજ તો ખરા. શું ઉતાવળમાં નિર્ણય કરી લે છે. એ શ્રીયા સાથે કંઇક થયું હશે બાકી એ થોડું કંઈ આવું કરે. આજે એ આપણી પાસે આવી એની પાછળ પણ કંઇક કારણ હશે. તું એમ કર એને શાંતિથી મળ અને બધી વાતો કર. તારા મનમાં જે પ્રશ્નો હોય એ પૂછી લે અને પછી તને જે યોગ્ય લાગે એ નિર્ણય લેજે. હું પ્યુનને કહી દઉં છું એને સાંજે કેફેમાં બોલાવી લે.”
પર્વ, પાર્થની આ વાતમાં હામી પુરે છે.
(સાંજે.. કેફેમાં..)
“હાય.. સર..”
પર્વ શ્રીયાનું હાય સાંભળીને ફક્ત પોતાની ડોકી હલાવે છે અને પોતાની અંદર પડેલા પ્રશ્નોના થપ્પાને થોડીક વાર એમ ના એમ જ પડ્યા રહેવાનું કહે છે.
“સર, શું હું અહીંયા બેસી શકું !” શ્રીયા પર્વની આંખોમા આંખો પોરવીને પર્વને પૂછે છે. પર્વ કંઈ પણ બોલ્યા વગર, ફક્ત પોતાની ડોક હલાવે છે અને શ્રીયાને બેસવા માટે હા કહે છે. વેઇટર આવે છે અને ઓર્ડર માગે છે ત્યારે પર્વ બે કોફી લાવવાનું કહે છે.
“પર્વ, આજે પણ તું કોફી ભૂલ્યો નથી! ” શ્રીયા પર્વ સામે જોઈને બોલે છે. પર્વ વિચારમાં પડી જાય છે કે, સરમાંથી પર્વ ઉપર કેમ આવી ગઈ આ!
“ઓય તને જ પૂછું છું, હજુ પણ કોફીને ભૂલ્યો નથી શું?” પર્વ કંઈ પણ બોલતો નથી.
“સોરી યાર. મને ખબર છે મેં કરેલી ભૂલ માફ કરવા લાયક નથી પણ હું પણ ખૂબ દુઃખી થઈ છું.” પર્વ પોતાની ડોકી ઊંચી કરે છે અને શ્રીયાની આંખોમા પોતાની આંખો મિલાવે છે.
“માફ કરી દે યાર..” શ્રીયા ફરીવાર પર્વ પાસે માફી માગે છે. પર્વ શ્રીયા સામે જોઇને એનો હાથ પકડી લે છે અને પૂછે છે, “શ્રીયા, તે આવું કેમ કર્યું ! કોલેજ પછી તારો ફોન જ બદલી ગયો અને તે મારો કોન્ટેક્ટ કરવાની પણ કોશિશ ના કરી. શું આને જ દોસ્તી કહેવાય? કોલેજમાં તો બહુ મોટી મોટી વાતો કરીને છૂટા પડ્યા હતા આપણે બંને, પણ તે એ કંઈ કર્યું? ક્યાં ગાયબ હતી તું આટલા વર્ષો સુધી? શું તને હું યાદ આવ્યો જ નહિ?”
પર્વના આટલા બધા પ્રશ્નોના ઢગ વચાળે શ્રીયા ખુદના મનની વાત રાખવા માગતી હતી પણ પહેલા પર્વની અંદર જે ભાર છે એ બહાર નીકળી જાય એવું એને વિચાર્યું.
“પૂરું.. તારું પૂરું થયું ! હવે હું પણ કંઈ બોલું?” શ્રીયાએ પર્વને કીધું. પર્વએ પોતાની ડોકી ઊંચી નીચી કરીને ગળેથી હ.. એવો અવાજ કાઢ્યો. “પર્વ, કોલેજ પૂરી થઈ એટલે મારા લગ્ન નક્કી થયા અને પપ્પાની તબિયત પણ દિવસે ને દિવસે વધારે બગડતી હતી. એવામાં હું એના બધા સપના પૂરા કરવા માગતી હતી એટલે મેં એના કહ્યા પ્રમાણે લગ્ન પણ કરી લીધાં પણ લગ્ન પછી મારી જે હાલત થઈ છે, ભગવાન કરે એવી કોઈની ના થાય.” આટલું બોલીને શ્રીયા રડવા લાગે છે.
પર્વ, ફરીવાર શ્રીયાનો હાથ પકડે છે અને બોલે છે, “શ્રીયા, હું હંમેશા તારી સાથે જ રહ્યો છું. તું ભલે મારાથી દુર હતી પણ હું તારી સાથે જ હતો. દોસ્તી એને તો કહેવાય જે યાદોમાં પણ સાથે હોય અને સાચા દોસ્ત છીએ એટલે તો આજે ફરી આપણે બંને આટલા વર્ષો પછી ભેગા થયા. તું રડ નહિ..”
શ્રીયા પોતાની વાતને આગળ વધારતા બોલે છે, “પર્વ.. લગ્ન પછી થોડાક મહિના વીત્યા એટલે મારા પપ્પા અવસાન પામ્યા અને મમ્મી ખૂબ ઊંડા સદમામા ચાલી ગઈ. પપ્પાના અવસાન બાદ એક વર્ષ થયું કે મમ્મીનું પણ અવસાન થયું અને હું સાવ એકલી પડી ગઈ. મારી પાસે હવે ખુદના પતિ સિવાય કોઈ હતું જ નહિ.પણ પતિ વિશે પણ હું અને શું વાત કરું? એ મને જરા પણ પ્રેમ નહોતો કરતો.”
શ્રીયાની વાતને અઘ્ધવચ્ચેથી કાપીને પર્વ બોલ્યો, “નહોતો કરતો એટલે તારો શું મતલબ છે?”
“હા, પર્વ.. કહું તને બધું.. લગ્ન પછી પોતાના જીવનસાથી પાસેથી જે પ્રેમ મળવો જોઈએ એ મને મળી ના શક્યો. બે વર્ષ વીત્યા એટલે મારે બાળક થયું અને ગયા વર્ષે અમે પરિવાર સૌ બહાર ફરવા નીકળ્યા હતા. ત્યારે એક દુર્ઘટના બની અને મારો પતિ એમાં અવસાન પામ્યો. આ બધું જોઈને હું સાવ હારી ગઈ. પતિના અવસાન બાદ મારા સાસુ સસરા મને માન આપતા ના હતા એટલે હું કુશને (શ્રીયાનો છોકરો) લઈને શહેર ચાલી આવી અને નાની કંપનીમાં જોબ કરવા લાગી. થોડા દિવસો પહેલા એક મેગેઝિનમાં તારો ફોટો જોયો અને તારા વિશે વાંચ્યું. તારી સફળતા વાંચીને હું ખૂબ ખુશ થઈ અને ભગવાનની દયાથી થોડા દિવસો પહેલા તારી કંપનીમાં નોકરી માટે જગ્યા ખાલી છે એવી જાહેરાત મે વાંચી.એટલે મેં એના માટે ફોર્મ ભર્યું પણ તારી સામે આવવાની મારી હિંમત નહોતી પણ ગમે તેમ કરીને મેં હિંમત ભેગી કરી અને ઇન્ટરવ્યુ માટે તારી કેબિનમાં આવી.” પર્વ શ્રીયાની આંખોમા ખુદ પ્રત્યે પ્રેમને જોઈ રહ્યો હતો.
શ્રીયાએ ખુદ સાથે વીતેલી તમામ ઝીણી મોટી વાતો પર્વને કરી અને પોતાને નોકરી આપવા ખૂબ આજીજી કરી બાદમાં પર્વનો હાથ થામીને ડૂસકે ને ડૂસકે રડવા લાગી. અને બોલી ઉઠી કે, “પર્વ, તારા સિવાય આ જગતમાં મારું બીજુ કોઈ નથી. મારાથી જે ભૂલો થઈ એ બદલ મને માફી આપી દે.”
પર્વ, શ્રીયાની આંખોમા આંખો પરોવી બોલ્યો, “શ્રીયા, શુ તું મારી જીવનસાથી બનીશ?”
શ્રીયા આ સાંભળીને એકદમ દંગ રહી ગઈ અને પર્વને પ્રશ્ન કરી બેઠી.. “તું મારા વિશે બધું જાણીને પણ મને આવો પ્રશ્ન પૂછે છે !” પર્વ એ શ્રીયાને ખુદ વિશે પણ વાત કરી અને કહ્યું કે, “શ્રીયા હું તને કોલેજના અંતિમ દિવસે જ જીવનસાથી બનવાનું પૂછવાનો હતો પણ તારા પરિવારની સ્થિતિ સમજીને મે ના પૂછ્યું. એનો અફસોસ મને અત્યાર સુધી રહ્યો છે.”
“પર્વ, મારે એક બાળક છે. અને હું વિધવા છું !”
શ્રીયાને આટલી વાતે જ પર્વ એ ચૂપ કરાવી દીધી અને ઊભો થઈને શ્રીયાને ગળે વળગી પડ્યો. જાણે કે પ્રેમની નદી આટલું લાંબુ અંતર કાપીને સમુદ્રને મળતી હોય એવું વાતાવરણ ઉભુ થઈ ગયું. બંને એકબીજાને ભેટીને ખુશીના આંસુ રડે છે અને બાકી વધેલા જીવનને એક બની જીવવાનું નક્કી કરે છે.
——–
જોયું ને, પ્રેમ કેટલી અમર વસ્તુ છે! એને ક્યાં કોઇ વર્ષોની સીમા નડે છે. ભગવાન પણ સમજે છે કે સાચા પ્રેમીઓને જો ભેગા નહિ કરે તો ખુદને પણ પાપ લાગશે. એટલે સાચા પ્રેમીને ભગવાન પણ કોઈ દિવસ છૂટા પડવા દેતો નથી. બસ વાત રાહ જોવાની છે. હા, વાત ખાલી રાહ જોવાની જ નથી.. વિશ્વાસ પણ બહુ મોટી વાત છે. શ્રીયા અને પાર્થ અંદર ને અંદર થી એકબીજાને પ્રેમ કરતા હતા પણ બંનેના પરિવારની પરિસ્થિતિ અલગ હોવાને લીધે અને એકબીજાને દુઃખ ના પહોંચે એટલે એકબીજાથી દૂર તો થઈ ગયા. પણ વર્ષો પછી, અંતે તો એકબીજાના બનીને રહી ગયા. ખરેખર પ્રેમ એક પારસમણિ છે. બસ ફક્ત વિશ્વાસ રાખવાની વાત છે.
-સમાપ્ત-
દીપ ગુર્જર
